Heerlijk, een leven zonder Facebook

Ik hoor het stromend water van de rivier. Eekhoornachtige beestjes maken rare geluiden. Vogels fluiten. Om me heenkijkend zie ik bossen en besneeuwde bergtoppen.
In de verte dartelen een paar herten.
De drukte en gekte op deze wereld lijken zo ver weg, hier op 2.600 meter hoogte in het Yosemite Park.
Toen ik weer in de auto zat, besefte ik me dat ik tijdens de wandeling van ruim een uur mijn mobiele telefoon niet één keer uit mijn zak heb gehaald. Waarom zou ik ook? Je bent zo ver van de bewoonde wereld, dat je daar geen ontvangst hebt. Laat staan Wi-Fi.

Thuis wandel ik ook dagelijks en 30 tot 50% van de wandeltijd heb ik mijn mobiel in de hand, omdat ik constant appjes en mailtjes krijg. Ook moet ik toch altijd even Twitter en Facebook checken.

Slapen
Facebook checken, tijdens mijn vakantie in Amerika voor mij een uitzichtloze bezigheid. Soms had ik meer dan tien(!) uur geen internet. Om dan even je Facebooktijdlijn helemaal door te scrollen om te zien wat al mijn ruim 1.200 Facebookvrienden hebben uitgespookt, is niet te doen.
Laat staan alle berichten die nog langskomen van de tientallen (nieuws)pagina’s die ik volg.
Dus ik beperkte dit tot iedere avond en ochtend even twee minuten de bovenste paar berichten te lezen. Facebook zet namelijk de belangrijkste berichten toch automatisch bovenaan.

In een eerder blog schreef ik dat ik een tijdje terug al wat minder bezig was met Facebook. Ik was namelijk een fanatiek gebruiker, die veel reageerde op discussies van nieuwsberichten. Die discussies ging ik al (vrijwel) niet meer aan. Ik las ze wel.
Tijdens mijn vakantie in Amerika las ik ze niet. En wat was dat fijn! Mijn levenskwaliteit ging voor mijn gevoel met factor 10 omhoog. Mijn slaapkwaliteit met factor 100.
Niet meer in bed piekeren over opmerkingen van al die onbenullen. Al die gekken die het allemaal zo goed weten hoe je alle problemen oplost (‘alle moslims het land uit, muur om Nederland bouwen en weg zijn alle problemen!’).

Nieuws
Ik testte mezelf door een hele dag geen nieuwssites te checken en geen krant te lezen.
Wat was dat fijn!
Helaas kan ik me als gemeenteraadslid en docent niet veroorloven het nieuws niet te volgen.
Als je aan de andere kant van de wereld zit en je het nieuws op afstand volgt, merk je dat we eigenlijk een redelijk achterlijk volkje zijn (excuses voor de generaliserende opmerking).
Terwijl ik lekker door Hollywood liep, maakten mensen in Nederland zich druk over genderneutraliteit. Je bent man of vrouw. Klaar. Niks neutraal. Een mede-inwoner van Brunssum schreef hier een blog over, waar ik het volledig mee eens ben!

De mooiste quatsch kwam ik echter tegen op de Facebookpagina van RTL Nieuws.
Ik zag daar een interessant item van Midden-Oosten-correspondent Olaf Koens. Dat item ging over de extreme hoge sterfte onder kinderen in Jemen. Sterfte door oorlog, honger en ziektes.
Schokkend, gevoelig en heel aangrijpend.
In acht uur tijd had het bericht echter slechts 26 ‘likes’ en 12 reacties.
Daarboven stond een bericht over pepernoten (in juli!). Dat bericht was 5 uur jonger dan het bericht over de kinderdoden in Jemen.
Maar hier waren ruim 3.000 likes en bijna 1.300 reacties!

Ja jongens, laten we midden in juli eens uren gaan discussiëren over pepernoten.
Dan weet je toch genoeg over het gemiddelde niveau op Facebook….

Afvoerputje

Facebook is echt het riool van Nederland.
Eén keer tijdens mijn vakantie ben ik eens bewust naar reacties gaan kijken onder een discussie.
Ik las namelijk het trieste nieuws over de verdrinking van een 16-jarige jongen in een zwembad in Venlo.
Een vreselijke gebeurtenis natuurlijk. Dat zou normaal gesproken iedereen met me eens zijn. Als het een Nederlandse jongen was. Maar het slachtoffer was een Syrische jongen. De reacties op Facebook waren stuitend. De ballonnen en slingers werden uit de kast gehaald.
Dit allemaal aangemoedigd door het vreselijke PowNed, die van ons belastinggeld al jaren walgelijke televisie maakt en ons voor de gek houdt met ingehuurde acteurs!

Gelukkig voelde ik niet de behoefte om te reageren.
Dat deed ik wel bij het bericht dat de snelheid op de A79 van 120 km/u naar 100 km/u is gegaan. Heel veel mensen waren boos, waarop ik reageerde dat het snelheidsverschil niet of nauwelijks iets uitmaakt in reistijd.
Ik heb deze weg afgelopen schooljaar namelijk dagelijks gereden en verschillende snelheden getest in reistijd en brandstofverbruik. 100 of 120 kilometer/u rijden scheelt je hooguit één minuut, mits je ook echt het hele traject Heerlen-Maastricht rijdt.
Ik was na die opmerking op Facebook mijn leven daarna amper zeker. Ik werd uitgescholden tot op het bot.
Gelukkig kreeg ik ook verrassend van heel wat mensen steun (‘fijn om tussen al dat gescheld en onbegrip iets verstandigs te lezen!’).

Rust
Ik was bang dat ik weer in mijn oude fanatieke Facebookpatroon zou vallen als ik thuis zou komen. Gelukkig is dat na anderhalve week (nog?) niet het geval. En dat bevalt goed. Ik ben iemand die zich veel dingen erg aantrekt, das waarom zou ik mijn humeur en nachtrust laten verpesten door het hypocriete Facebookvolkje?
Zelfs Facebookvrienden vielen mij laatst aan, over de column van Hanina Harajai , waar ze aangeeft dat de hartaanval van Ajax-speler Nouri haar meer aangreep dan de ramp met het MH-17 vliegtuig. Ik reageerde daar namelijk op dat zij die mening toch mag hebben?
Die arme vrouw werd he-le-maal online afgemaakt. En dat is hypocriet. Waarom?
Lars Duursma schreef hier een geweldige column over. En de belangrijkste, alleszeggende passage wil ik even aanhalen:

“Ik moet bekennen: op emotioneel niveau doet het me niets.” Dat schreef Ajarai in haar column. Een kleine gedachteoefening: wat was er gebeurd als deze passage niet 298 MH17-slachtoffers betrof maar 300.000 burgerdoden in Syrië?

Nul ophef, waarschijnlijk. Sterker nog: veel lezers hadden zich waarschijnlijk in haar gevoel herkend. Als we eerlijk zijn, dan doet die oorlog de meesten van ons heel weinig.

Televisie
Twee weken geleden las ik bij een Facebookvriendin het bericht dat ze zich er niet voor schaamt dat ze geen televisie in huis heeft. Veel mensen begrijpen dat niet. Ze kreeg opvallend veel steun en reacties van nog meer mensen die geen televisie in huis hebben.
Ik begrijp die mensen wel, omdat ik al jaren roep dat wij mensen zelf niet denken, maar dat de media bepalen wat wij denken.
Zij postte bij het bericht ook dit filmpje. Ik raad u aan dit korte filmpje even te kijken.

En met de boodschap uit dit filmpje, wil ik deze ietwat te lang geworden blog eindigen:
Het is nog nooit zo veilig op de wereld geweest als nu, al krijg je door de berichtgeving in de (social)media en een heel ander en verkeerd beeld.

Ik ga (proberen) Facebook nu voornamelijk te gebruiken waar het oorspronkelijk voor bedoeld is: belangrijke dingen uit je leven delen met je vrienden. Fotootjes van de vakantie. Die fijne wandeling. Concertje waar je geweest bent. De kleine van je beste vriend waar je op kraamvisite gaat (en je toch wel trots op bent). Meer positiviteit. Wat meer van het echte leven op Facebook laten zien, want dat gebeurt nu niet (meer).

Dit bericht werd geplaatst in Overig. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s